052509 – ร้าน ‘น้องนัท’, วัดพระแก้วมรกต, & หนุ่มช่างศิลป์ …คนเดิม

.

.

.

.

.

…

.

.

วันนี้รีบตื่นเพราะกะจะไปกิน ต้มเลือดหมู เจ้าอร่อยมากกกกกกกกกกที่หน้าปากซอย กับมารดา

.

.

ที่ไหนได้ร้านเปิดทุกวัน ยกเว้นวันจันทร์ …เค้าหยุดนับเงินประจำสัปดาห์

.

.

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด เจ็บปวด

.

.

:(

.

.

…

.

.

แม่เลยถามเล่น ๆ: ไปวัดพระแก้วกันมั้ยล่ะ ?

.

.

เราก็ตอบจริงจัง: ไปดิแม่

.

.

สองแม่ลูกเลยรีบเตรียมเครื่องแกงของแกงส้มผักกระเฉดไว้ทำกินเย็นนี้ …ถูบ้านให้เรียบร้อย แล้วก็บึ่งออกไปท่าพระจันทร์

.

.

…คิดกันไว้ว่า กินข้าวเที่ยงก่อน แล้วค่อยไปเดินตากแดดย่อยอาหารตอนบ่าย ๆ ที่วัดพระแก้ว

.

.

…

.

.

ปกติเรามากะน้องสาวก็จะมีร้านประจำ แต่วันนี้มากะยุ้ย (แม่ข้าพเจ้าเอง …เราเรียกแม่เพื่อนทุกคนว่า แม่ …เราเลยเรียกแม่ตัวเองว่ายุ้ย ;) ) …เลยตามใจยุ้ย

.

.

ยุ้ยชวนกันเดินไปที่ซอยที่ศิษย์เก่านิติฯ ธรรมศาสตร์รุ่นดึกอย่างยุ้ยเรียกว่า ‘ซอยกลาง’ (อย่าถามว่า ซอยต้น ซอยท้าย หรือ ซอยก่อนหน้าหรือหลังจากนั้นอยู่ที่ใด ? …ข้าพเจ้ายังอยากได้มรดก …อาชีพครูมันจนเว้ย :S)

.

.

…เดินเข้าไป …แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ชอบบรรยากาศใน ‘ซอย’ นี้จริง …แสงสวยดี :D

.

.

(แต่รูปจะถ่ายออกมาสวยรึเปล่า ? …555 มันไม่เกี่ยวกันนะท่าน ๆ :P)

.

.

…

.

.

ตอนแรกเราเองเล็งข้าวขาหมูที่หน้าปากซอยเอาไว้ …แต่พอยุ้ยเห็นร้านอาหารติดแอร์ทางด้านซ้ายมือต้นซอย: …แม่ว่า …ร้านนี้ดีมั้ย ? …คนเยอะท่าทางจะอร่อย

.

.

เรามองตามเข้าไปข้างใน …เออ เว้ย คนเยอะจริงด้วย

.

.

แต่อะไรไม่เท่ากับว่า …ร้านน่ะชื่อ ‘น้องนัท’ …แม้ชื่อภาษาปะกิตจะ bug เราอยู่เล็กน้อยก็เหอะ

.

.

เลยลากแม่เข้าร้านไปโดยไว

.

.

(…อร่อยไม่อร่อยไม่รู้ …แต่มันอยากกินร้านนี้ขึ้นมากระทันหัน อิ อิ อิ)

.

.

…

.

.

.

.

อาหารอร่อย แต่ถูกจนน่าสงสัยว่าเอากำไรที่ไหน :O

.

.

…มองไปรอบ ๆ …คงเพราะว่า เน้นลูกค้าเป็นเด็กนักเรียนน่ะแหละ

.

.

เราแลไปรอบ ๆ …มองโต๊ะที่มีน้อง ๆ หน้าละอ่อนนั่งกันอยู่ 5-6 คน แล้วหันมาขำกะแม่ “แม่ …เราสองคนนี่ อายุรวมกันแล้วอาจจะมากกว่าเด็กโต๊ะนั้นก็ได้เนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

.

.

วัยเด็กนี่ …มันช่างเป็นวัยของความสดใสซะจริง

.

.

:D

.

.

…

.

.

มื้อนี้ข้าพเจ้ากิน ก๋วยเตี๋ยวทอดหน้าหมูสับ:

.

.

<<< รูปนี้ถ่ายเอามันเอาเผือก …อิ อิ อิ

.

.

<<< ร้านตอนลูกค้ากลุ่มใหญ่ออกไปหมด …เราชอบร้านยังงี้อ่ะค่ะ

.

.

กลับมาเมืองไทย …ฝันอยากนั่งร้านแบบนี้มากกว่า ร้านหรู ๆ ซะอีก

.

.

บางทีเงินมันทำให้องค์ประกอบบางอย่างของอาหารหายไปนะ

.

.

งงกันมั้ยเนี่ย ??!

.

.

…

.

.

อิ่มกันแล้วก็เดินไปรอบ ๆ ท่าพระจันทร์เอาบรรยากาศ …แล้วเดินเลียบ footpath (ไม่รู้ภาษาไทยเขียนยังไงให้ถูกเน้อ :P) ไปวัดพระแก้ว

.

.

งุงิ งุงิ …ใครตอบข้าพเจ้าได้มั่งว่า …ไอ้ฟันปลอมที่เค้าเอามาขายกันนี่ …เค้าลองยังไง ? …แล้ว …มันเข้ากะฟันคนซื้อได้จริงฤ ?

.

.

(ระหว่างทางอยากถ่ายรูปแผงลอยขายพระกะขายอะไรแปลก ๆ มากเลยอ่ะ …แต่กลัวโดยทำคุณไสย :S)

.

.

…

.

.

แวะซื้อ พวงมาลัยดอกพิกุล ที่เราชอบมากกกกกกกกกกกก ไม่ได้เห็นมานานละ …เอาไปสักการะพระแก้ว

.

.

…หายากเน้อ :D

.

.

…

.

.

รูปนี้ให้คุณแฟน …ถ้าเก็บกลิ่นส่งได้จะทำให้ …แต่ด้วย technology เท่าที่โลกนี้มี …เอาไปแค่นี้เนอะ

.

.

.

.

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

.

.

…

.

.

ไม่พูดพร่ำทำเพลง …เริ่มกันด้วยตึกสองข้างก่อนเข้าประตูวัดพระแก้ว:

.

.

…..

.

.

เราเป็นคนชอบถ่ายรูปตึกแหละ …ถ้าสังเกตจะรู้ ;)

.

.

ที่ชอบมากที่สุด คือ ตึกไทยยุคราว ๆ รูปข้างบน …ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน :S

.

.

…

.

.

เข้ามาในบริเวณวัด ไหว้พระแก้ว …หย่อยยุ้ยเอาไว้ที่ไหนซักแห่ง …แล้วข้าพเจ้าก็ตะลอนถ่ายรูปไปทั่ว

.

.

วันนี้ net ช้า …กลับไป US แล้วอาจจะมา post เพิ่มนะคะ …วันนี้เอาไปเพียงเล็กน้อย …แปลกพอประมาณ :)

.

.

…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

…

.

.

ระหว่างที่เดินถ่ายรูปไปทั่ว …ดี๊ด๊าเล็กน้อย …วันนี้คนน้อยเพราะเป็น weekday

.

.

เราก็เลยได้ถ่ายอาคารสภานที่มามากกว่าภาพนักท่อนเที่ยว

.

.

555

.

.

เดินไปเดินมา …เห็นหนุ่มคนนี้:

.

.

.

.

…

.

.

เป็นจังหวะที่แกหันมาเจ๊อะกะเราพอดี …เอ หน้าคุ้น ๆ

.

.

ก็เลยเข้าไปทัก: น้อง …เมื่อปีที่แล้วน้องซ่อมภาพอยู่ตอนด้านในตรงนั้นป่าวคะ ? (ชี้ไปที่กำแพงทางเดินด้านใน ห่างออกไป 2 m ได้มั่ง)

.

“ครับ …คงใช่มั้งครับ” …น้องหันมาทำหน้าแบบว่า …แล้วไง (วะ) ?

.

“อ๋อ …คือ …เมื่อปีที่แล้วพี่ก็มาชวนน้องคุยยังงี้แหละน้อง แหะ แหะ แหะ …แต่คราวนั้นพี่มาพร้อมกับเพื่อนพี่อีกสองคน กับฝรั่งอีกคนน่ะ”

.

.

คุณแฟนจำน้องคนนั้นที่เราไปคุยด้วยนาน ๆ จนแกเมื่อยได้ปะ ?

.

.

คนนั้นเลยแหละ :D

.

.

…

.

.

…แล้วเราก็เริ่มกระบวนการชวนหนุ่มคุยตามปกติ

.

.

…

.

.

คราวที่แล้วเราก็ซักไปเรื่อย ๆ จนคนหลายคนมามุงฟัง (ไม่นับ เต่ง เจ๊แวว ที่ยืนฟังมั่งไม่ฟังมั่ง …แต่ไปไหนไม่ได้เพราะเจ๊นี่ไม่ยอมไปไหน :S กะ Hayati ที่ทำท่าเหมือนรู้เรื่องอยู่ไม่ไกล)

.

.

คนไทยนี่แปลก …เดินไปเดินมา …อยากรู้แต่ไม่ชอบถาม …

.

.

อยากรู้อะไรแทนที่จะถามคนที่รู้ …ไอ้หนุ่มนี่คราวที่แล้วเค้าก็นั่งหัวโด่ซ่อมภาพอยู่ คนก็เดินไปเดินมา ถามกันว่า เค้าทำอะไร ?

.

.

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก …ประเทศชาติ

.

.

…

.

.

คราวนี้ปลอดคนมารอ …ก็เป็นคราวโชคร้ายของคุณน้องจิตรกรไป

.

.

ถามไปถามมา แรก ๆ หนุ่มก็ตอบเฉพาะที่ถาม … “แล้วแต่ละภาพอ่ะน้อง …ซ่อมนานมั้ยอ่ะ ?”

.

น้องหันไปมองภาพที่ตัวเองกำลังซ่อม …ทำหน้างง ๆ …“ก็ …แล้วแต่ว่า มันเสียหายมาก เสียหายน้อยอ่ะครับ”

.

“…ตอบยากน่ะครับ”

.

.

น้องตอบแล้วหันมามองหน้าเรา แล้วเพิ่งยิ้มแบบจำได้ (กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก แสดงว่าที่ผ่านมานี่นึกว่า พี่มั่วมารึเปล่าวะไอ้น้อง ?)

.

.

“เอ้อ คราวที่แล้วพี่ก็ถามน้องแบบนี้นี่เนอะ”

.

“ใช่พี่”

.

.

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกก

.

.

…

.

.

ก็เลย ดูเหมือนเฮียจะไว้ใจว่า ข้าพเจ้าไม่ใช่สายลับของประเทศเพื่อนบ้าน เข้ามาลักลอบเอาวิชาความรู้แบบไทย ๆ ออกไป แน่นอน

.

.

คราวนี้เฮียเลยถามคำตอบมา 10 คำ …สนุกดี

.

.

หนุ่มจิตรกรเล่าให้ฟังว่า งานที่เราเห็น ๆ ว่า น้องกับเพื่อน ๆ เค้าทำ (ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ประมาณ 20 คน) แบ่งออกเป็น 4 หน้าที่หลัก ๆ

.

.

ขั้นแรกก็ทำการเกลี่ย สี / ผนัง ที่มันโป่งเพราะความชื้นเอย อะไรเอยให้ไม่โป่ง โดยการอัด ‘กาวมะขาม’ (น้องเค้าว่ายังงี้จริง ๆ นะเออ …หรือบอกว่า เมื่อก่อนเป็นกาวมะขาวเนี่ยแหละ :P) เข้าไปข้างในรอยโป่ง แล้วก็เกลี่ยส่วนที่โป่งให้เรียบลง

.

.

ขั้นที่สองก็ซ่อมสีของภาพให้เหมือนเดิมมากที่สุด ถ้าส่วนไหนที่ผนังโป่งเกลี่ยไม่ได้ ก็ต้องเอาส่วนนั้นออกแล้วก็เอาวัสดุเฉพาะมาทา ถ้าจำไม่ผิดเป็นดินสอพองสูตรโบราณ ที่พอเกลี่ยแล้วออกมาเหมือนพวกปูนโปสเตอร์ แล้วค่อยวาดภาพสีลงไปใหม่

.

.

ขั้นต่อมาน้องเรียกว่า ขั้นตัดทอง …คือการเอาแผ่นทองคำเปลวแบบที่เราใช้ปิดพระน่ะแหละค่ะ มาเกลี่ยแล้วก็ตัด แล้ววาดลายทับ ในกรณีของภาพส่วนที่ลงทอง

.

.

ในภาพที่ถ่ายมา …ถ้าทองมันวาวมาก ๆ ๆ …ก็น่ะแหละค่ะ ตัดทองใหม่แล้วเรียบร้อย ;)

.

.

เค้าบอกว่า งานนี้ ถ้าเป็นลายน้ำทั่วไปแบบประตูที่เราเห็น ๆ มันง่าย แต่บอกว่า บานประตูที่ประตูวัดพระแก้วอ่ะยาก

.

.

ส่วนสุดท้ายคือทากาวทับ เป็นกาวเฉพาะที่กันน้ำ …ทาทันทีที่ลงสีกับตัดทองเสร็จ …รูปจะได้ไม่เสียเวลาฝนตก

.

.

ส่วนที่น้องเค้ากำลังซ่อมนี่เค้าบอกว่า แย่กว่าส่วนด้านใน เพราะว่า เวลาฝนตกสาดลงมาตลอด …แก้งานลำบาก :S

.

.

…

.

.

คำถามแรก ๆ ก่อนที่น้องจะพอจำ ๆ เราได้ ถามไปว่า: น้อง …แบบว่า คราวที่แล้วพี่มา …น้องอยู่แถวนั้น …นี่ย้ายมาไม่ไกล …peoject นี้ มันยาวนานปานนี้เชียว ?

.

“แล้วปีหน้าถ้าพี่มาใหม่ น้องจะย้ายไปเสาไหนไม่ไกลใช่มั้ยเนี่ย ?”

.

น้องมองมายิ้ม ๆ “…ฝนมันตกเยอะอ่ะครับ พอตกทีงานก็เสีย ต้องแก้ที โดยเฉพาะตรงนี้” (ชี้มาที่เสาที่ตัวเองกำลังแก้)

.

.

…

.

.

คุยกันไปเยอะแยะมากกกกกกกกกกกกกก

.

.

มีหลายเรื่อง

.

.

เข้ามาทำงานนี้ได้ยังไง ? งานรับเป็น job ๆ ตามโถงโรงแรมยากมั้ย ? …เรียนกี่ปี ? เรียนยังไงเหรอ ? ฯลฯ

.

.

แต่ช่วงที่เราชอบ ๆ มากกว่าช่วงอื่น ๆ …:

.

“เคยได้ยินมาว่า …เอกจิตรกรรมไทยแบบนี้ …คนเรียนน้อยมากกกกกกกกกกก …จริงเหรอน้อง ?”

.

น้องพยักหน้าหงึก ๆ …ยิ้ม ๆ “น้อยพี่” …

.

“…มันเป็นงานที่ต้องใจเย็น” …เราเพิ่งสังเกตจริงจัง …น้องแกใจเย็นจริงแหละ

.

เพราะเราเล่นใส่เอาใส่เอา แบบว่าถามไม่หยุด …แกก็เต็มใจตอบนะ

.

แกตอบแบบนิ่ง ๆ ช้า ๆ …ค่อย ๆ อธิบาย

.

“งานอื่นสมัยนี้ ก็อย่างที่เราเห็นกัน …มัน click click เอาก็ได้แล้ว …งานแบบนี้ บอกไม่ได้ว่า จะเสร็จเมื่อไหร่ ทำไปเรื่อย ๆ …คนทนไม่ค่อยได้”

.

“คนเดี๋ยวนี้ใจร้อน” น้องมองเรายิ้ม ๆ

.

.

…

.

.

คนเดี๋ยวนี้ใจร้อน …จริงแท้

.

.

…

.

.

“ตอนนี้เจ้านายเค้าเริ่มเข้าใจแล้วว่า …มันเป็นงานที่บอกไม่ได้ว่า จะเสร็จเมื่อไหร่”

.

.

แล้วแกก็ยิ้มของแกไปเรื่อย

.

.

เออ …แกทำให้เรารู้สึกว่า ถ้าเราจะถามอะไรช้าลงไปอีกซักหน่อย …คงไม่เป็นไร

.

.

…

.

.

คุยกันซักพัก เราเริ่มกลัวว่าจะมาขวางการทำงานน้องเค้า เลยบอกไปว่า: เอ้ย น้องทำงานไปเหอะ พี่ถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ

.

.

มุมที่น้องเค้าทำงาน ไม่มีคนเลยอ่ะค่ะ ถ่ายรูปสะดวก

.

.

…ซักพักหันมา เห็นน้องมอง ๆ อยู่ เลยยิ้มให้ “ทำงานแบบนี้มีความสุขดีเนอะ”

.

.

แกก็พยักหน้า แล้วก็แบบ …ไงดีอ่ะ ?

.

.

…สายตาของศักดาทรตอนที่ร้องเพลง ‘เรื่องจริง’ เป็นยังไง

.

.

…สายตาของน้องชายคนนี้ตอนที่มองไปรอบ ๆ บริเวณเงียบ ๆ ในวัดที่จอแจที่สุดในกรุงเทพฯ …ก็เป็นยังงั้น

.

.

…

.

.

…เราอยากให้เด็กไทยมีความสุขกับงานที่ตัวเองต้องใช้เวลาอย่างน้อย 8 hrs ต่อวันทำกันให้มากคนที่สุดเท่าที่จะมากได้…

.

.

อย่าง น้องชายสุดที่รัก กับ หนุ่มคนนี้

.

.

…

.

.

น้องแกเล่าเรื่องอะไรเยอะแยะเลยคราวนี้ แบบว่า เนี่ยเจดีย์นั้นใช้ทองจริงรึเปล่า ? เป็นมายังไง ? …มีคนเจออะไรแปลก ๆ มั่ง

.

.

หรืออะไรเยอะแยะ …แต่ขี้เกียจเล่า กร๊ากกกกกกกกกกกก

.

.

…

.

.

เราคงหายไปนานจนแม่ต้องโทร.ตาม …ก็เลยลาน้อง: พี่ไปก่อนนะ …โชคดีนะน้อง

.

“แล้วปีหน้าพี่มาคุยด้วยใหม่”

.

น้องแกยิ้มกว้าง ๆ มาให้ “…ครับพี่”

.

.

…

.

.

คนเราบางคนโชคดี …เพราะได้ทำในสิ่งที่รัก:

.

.

…หลายคนไม่โชคดีเท่า …

.

.

เพราะเดี๋ยวนี้ จะหางานประทังชีพบางทียังยากนัก

.

.

หึ หึ หึ

.

.

…

.

.

ลากันไปด้วยภาพด้านนอกประตูวัด:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

วันนี้ท้องฟ้า ฟ้า ดีชะมัด :D

.

Advertisement