.
.
…
.
.
ถ้าคำว่า ‘โตขึ้น’ คือ การรู้ว่า ถึงเวลาต้องจัดกระเป๋าซะที ในเช้าวันสุดท้ายของการอยู่เมืองไทย
.
.
เป็นการ ‘รู้’ ว่า ถึงเวลาต้องละจากวงสนทนาบนโต๊ะอาหาร …ที่มักมีรสชาติกว่าทุก ๆ วันในวันลาจาก …เสมอ ๆ
.
.
…ออกมาก่อนที่คนบางคนจะกินข้าวเสร็จ …ด้วยความรู้สึกชิน ๆ
.
.
…
.
.
ถ้าคำว่า ‘เดินทางบ่อย’ จะนำมาซึ่งประโยคที่ว่า: ก็เป็นยังงี้ทุกปี …อย่าคิดมากดิ
.
.
…
.
.
ถ้าคำว่า ‘หน้าที่’ คือ การต้องข้าม ๆ หลาย blog ที่อยากอ่าน …ต้องพูดสั้น ๆ กับบางสายของเพื่อนที่โทร.มา …และพยายามโทร.หาคนบางคนที่เกี่ยวพันกันด้วยงาน
.
.
…
.
.
ถ้าคำว่า ‘บ้าน’ …สำหรับคนคนนึงที่โต & แก่ แทบจะด้วยตัวคนเดียว …มันมีความหมายเพียง การได้อยู่กับตัวเอง กับหนังสือที่อยากอ่าน หูฟัง iPod เพลงซ้ำ ๆ …กับการรอเวลาเดินทางไปไหนซักที่ …ตามสนามบิน
.
.
…คือ การสามารถคุยกับใครก็ได้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ …เพราะในการเดินทางเสมอ ๆ นั้น …ข้าพเจ้าหาได้มีเวลามากมายในการ ‘สานสัมพันธ์’ กับใครไม่
.
.
…
.
.
บางที …วันนี้ …จะเป็นการเดินทางอีกครั้งที่เจ๊คนเขียน …อยากเป็นเด็ก
.
.
แบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานมากกกกกกกกกกกกกกก นับตั้งแต่ขึ้นเครื่องไป Canada
.
.
…
.
.
เพราะกลับบ้านคราวนี้ …ข้าพเจ้าได้เริ่มเช้าวันใหม่กะยุ้ยทุกวัน …และออกไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นประจำ
.
.
ข้าพเจ้าได้เดินโงนเงนลงมาส่งพ่อหมูที่ประตูบ้านเกือบทุกเช้า
.
.
ข้าพเจ้าได้นั่ง ๆ นอน ๆ บนเตียงคุยกะน้องสาวดึก ๆ แทบทุกวัน
.
.
ข้าพเจ้าได้ไป date กะเจ๊แววมาตั้ง 2 วัน …ทานข้าวกะแม่ยู้มื้อนึง :D
.
.
ข้าพเจ้าได้เจอผู้คนที่อยากเจอตั้งหลายคน …เค้าจะประทับใจหรือไม่ เราหาทราบไม่ …แต่ท่าน ๆ ทั้งหลายประทับใจข้าพเจ้าละกัน
.
.
ข้าพเจ้าได้หัวเราะกะ พี่สาว และ น้องสาว …ด้วยเสียงที่ดังกว่าที่คาดเอาไว้
.
.
ข้าพเจ้าได้ลวนลาม …เอ้ยยยย …ได้กอด สาว ๆ ไปหลายคน …สุขใจยิ่งนัก …ชะเอิงเงิงเงย
.
.
…เป็น 3 อาทิตย์ที่ได้มาโดยไม่คาดคิด …และเป็นเวลาดี ๆ ที่ดีเกินกว่าที่หวัง
.
.
…ข้าพเจ้า …เป็นคนโชคดีเสมอ…
.
.
:)
.
.
…
.
.
ความอึดอัดของบรรยากาศที่ …โดยไม่รู้ตัว …ทั้งคนจะเดินทาง และ คนมาส่ง ต่างกำลังนับเวลาถอยหลัง เพื่อที่จะพูดว่า: Bye Bye
.
.
ยังคงอยู่เสมอในทุกครั้งที่วันแบบนี้เวียนมา
.
.
…เราจึงมักจบประโยคใด ๆ ในการสนทนาว่า: …แล้วเจอกัน…
.
.
…
.
.
…หากใครได้มาอ่าน …ขอขอบคุณหลาย ๆ ท่าน …ที่อุตส่าห์สละเวลา เอาตัวเป็น ๆ มาปฏิสัมพันธ์กะข้าพเจ้า
.
.
หากมันมีอะไรไม่ค่อยดีนักเกิดขึ้นระหว่างที่เรา ‘จีบ’ กัน เพื่อที่จะเป็นเพื่อน อยู่ …ข้าพเจ้าขออภัยมา ณ ที่นี้
.
.
ขอให้จำอะไรดี ๆ ที่อาจมีเพียงเล็กน้อยเอาไว้ละกันเด้อ
.
.
…
.
.
แล้วเจอกัน …อีกนะ ;)
.
แล้วเจอกันนะพี่ ^___^
ไว้มากอดกันอีกนะ
ปล. Home sweet Home ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ยังอยู่รอเรากลับมาตรงที่เดิมเสมอ เนอะ
^__________________________^
Bon Voyage พี่พลอย
เดินทางโดยสวัสิภาพนะพี่
ไม่รู้จะเขียนอะไรดี อ่านที่พี่พลอยเขียนแล้วทำให้นึกถึงวันเก่าๆ
ขอเอาคำพูดที่คนที่หนูรักที่สุดบอกกับหนูแล้วกัน
“บ้านไม่ได้หายไปไหนหรอก …มันอยู่กับเราตลอด
ทุกครั้งที่คิดถึง ก็รู้ว่า…คิดถึงอยู่เหมือนกัน”
.
.
ยังไงครอบครัว เพื่อนในบ้าน@โลกไร้สาย
ก็อยู่กับพี่พลอยเสมอน๊า รักน่ะจุ๊บๆ
ฝากความคิดถึง ถึงพี่เต่งด้วยน๊า…
เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ..
แม้จะเดินทางบ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่เดินทางก็คงรู้สึกโหวงๆ เหมือนกันเนอะ
แต่อย่างที่คนข้างบนบอกแหละ..
– ทุกครั้งที่คิดถึง ก็ให้รู้ว่าคิดถึงเหมือนกัน –
จะได้ไม่เหงาเนอะ
(แต่ไม่เหงาหรอกมั้ง ชีวิตแต่ละวันน่าสนใจจะตายไปเนอะ แค่เราให้ความสนใจมันแค่นั้นเอง)
ไม่ได้ไปส่ง แต่ยังงัยเราก็ต้องเจอกันอีกอยู่ดี
ช่ายม่ะ?? เจ้าเด็กโข่ง
^_^ กลับมาเจอกัน…เร็วๆ …นะคะเจ่เจ๊