ระยะทางระหว่าง Karafun กับ …บ้านของข้าพเจ้า

.

.

…

.

.

เย้ …blog สุดท้ายของ series นี้แล้วเว้ย :D:

.

กว่าจะถึง karafun: http://abcdeeep.wordpress.com/2009/06/09/before-karafun/

.

Minicc ตัวเป็น ๆ – NTee on the Move (ฉบับเต็ม): http://abcdeeep.wordpress.com/2009/06/13/053109%E2%80%93nt-on-the-move-full/

.

ระยะทางระหว่าง Karafun กับ …บ้านของข้าพเจ้า

.

.

…

.

.

ไม่พูดพล่ามทำเพลง <<< และถึงจะอยากทำก็คงทำไม่เป็น

.

.

…กร๊ากกกกกกกกกกกก …เพลงดี ๆ ทำออกมาซักเพลงยากนะเออ

.

.

…

.

.

เห็นใครว่า เจ้าว่านมี album ออกมาแล้ว …กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

.

.

เราจะได้ฟังใน NW2 ใช่ม้ายยยยยยยย ??!

.

.

(ยังไม่ทันไรเริ่มเพ้อ …แต่ …ไร้สาระไปเรื่อย ๆ นี่คือ concept ของ blog นี้เลยนะ :D)

.

.

…

.

.

พอออกมาจาก cc …ขอสารภาพเลยว่า ที่ตื่นเต้นกว่าอะไรทั้งหมด คือ การจะได้เห็นเจ้านุ่นตัวเป็น ๆ เนี่ยแหละ

.

.

หึ หึ หึ

.

.

โน่นนนนน ขาวมาเลย …เด็กอะไรวะเหมือนวัตถุสีขาวเคลื่อนที่ตรงมา…

.

.

…พร้อมหน้าตา …ที่เห็นแล้วทำให้นึกถึงรูปเด็กหญิงชุดแดงของศิลปินคนโปรดอีกคน: Yoshitomo Nara

.

.

แบบนี้:

.

&

.

.

“หวัดดีค่ะพี่พลอย” เจ้านุ่นยกมือขาว ๆ ไหว้ …สายตาที่มองตรงมา ก็แบบในรูปเลยแหละ …ถ้ามันต่อยตูได้ …มันคงต่อยไปแล้ว

.

.

กร๊ากกกกกกกกกกกกก

.

.

ไม่ได้โมโหหรืออะไรนะ แต่ …ขำ…

.

.

นี่มันมาดู cc ด้วยอารมณ์ไหนเนี่ย ?

.

.

จากนั้นก็พูดกันไปหน่อยเรื่องที่ว่า ทำไมนุ่นมาช้า เพราะมัวแต่ดู 07Show

.

.

“นุ่น หน้าแบบ …ซีดมากกกกก …ไม่สบายเหรอ ?” <<< คือ น้องเค้าขาวแหละ แต่หน้าตามันพร้อมต่อยคนจริง ๆ เลยถามเลี่ยง ๆ หน่อย

.

.

ที่บอกว่า ไม่กลัวนี่ไม่ใช่อะไร …หึ หึ หึ…ความสูงนุ่นนี่ ยังไม่พ้นระดับอกเราขึ้นมาเลย

.

.

(ถึงแม้เราจะเป็นพวกเก่งแต่ปาก แต่เรื่องลงไม้ลงมือ เรารักสันติ :P ) …ถ้าเจอกันซักตั้ง …คงมิใช่ข้าพเจ้าที่จะเจ็บ

.

.

เจ้าเด็ก …ที่ยิ่งมองยิ่งหน้าตาเหมือนเด็กในรูป ยกมือขยี้ตา …: อื้อออออออออออออออออ นุ่นกินเหล้า เมื่อคืนนอนตี 4

.

.

เอิ๊กกกกกกกกกกกกก …ชีวิตเด็กมหาลัยที่ผ่านมานานมากกกกกกกกกกกกแล้ววกกลับเข้ามาในหัว

.

.

…เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำช่วงนึงในชีวิต

.

.

การได้เจอกับนุ่นทำให้ระลึกอะไรแบบนั้นได้ …ชัดขึ้นอีกเยอะ :)

.

.

…

.

.

รวมพลแล้วเราก็เดินมาที่ลานจอดรถ เจ้านุ่นกะนุ้ยวิ่ง ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ไปส่งคุณชายแบบถึงเนื้อถึงตัว

.

.

เจ๊เอ๋ ออย กะ เรา ยืนรออยู่ห่างออกมามากกกกกกกกกกกกกก

.

.

สองสาวมองน้องชายไม่เห็น …น่าเห็นใจ …เราก็เลยรายงาน: …อ้อ  …เออ น้องมันออกมาละ …เห็นปะ ? …นั่นไงหัวโต ๆ ที่เดินมาน่ะ …เออ หัวมันโตอย่างที่เต่งว่าจริงว่ะ …ฮ่า ฮ่า ฮ่า …อ่ะ น่านนนนนนน …น้องหัวโตเดินมาถึงรถละ …น้องเราตลกดีว่ะ

.

.

…เป็นเด็กหัวโต ๆ ที่โดนแสงไฟแถวนั่นส่องแล้วผมออกสีน้ำตาล ๆ …เดิน ๆ หยุด ๆ …หันไปหันมา …หัวโต ๆ ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ไปกับคนกลุ่มใหญ่มากกกกกกกกกกกก

.

.

…

.

.

…เหนื่อยมั้ยน้องเอ้ย ?…

.

.

อะไรหลายอย่างในชีวิต …มันมาพร้อมกับการได้ทำให้สิ่งที่รักนะ

.

.

…

.

.

เหนื่อย ๆ สนุก ๆ ทุกข์ ๆ …สุข ๆ …ลุ้น ๆ

.

.

…

.

.

แต่นัทโชคดีกว่าเด็กที่พี่เคยเห็นมาหลายคนมากเลยนะ :)

.

.

…เพราะเหนื่อยที่ได้ทำในสิ่งที่รักนี่ …กี่คนล่ะน้อ …จะได้มี ‘โอกาส’

.

.

…

.

.

หัวโต ๆ ของศักดาทรหายไปในหมู่รถที่จอด แล้วซักพักใหญ่ พอให้เจ๊เอ๋มีเวลาได้ทักทายคนรู้จัก (อีกแล้ว):

.

“เป็นไงคะ ? …ไม่เห็นนานเลย …สนุกมั้ย ๆ ?” <<< ที่พูดกะน้อง …ชริ…

.

“อื้อออออออ วันนี้มาละ ๆ …สนุกดีเนอะ …น้อง ๆ น่ารักอ่ะ” สาวสวยในชุด sac สีออกเทา ๆ ออก

.

.

…

.

.

…คนแถวนั้นก็ …ขอใช้คำว่า: แตกฮือ

.

.

“อ่ะ น้องมันจะกลับแล้วมั้ง”

.

.

ความสัมพันธ์ของศักดาทรกะบรรดาคนรักนัทหลายคน …มันออกแนวพวกเราเกรงใจ ศลป จนน่าประทับใจ

.

.

(หรือเกรงใจฝีมือการขับรถของศลป …ก็ไม่ทราบได้ …555)

.

.

ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นว่า พวกเรามายืนอยู่ในทางที่เหมือนจะเป็นทางผ่านรอส่งน้องไปซะงั้น …ดี …ไม่ต้องเดิน :D

.

.

…

.

.

ศักดาทรขับรถออกมาแบบไม่ช้ามาก …ถ้าโดดขวางหน้ารถคงแค่เจ็บ

.

.

ระหว่างขับก็โบกมือ bye bye ซ้ายที ขวาที

.

.

…ไม่รู้ว่า สาว ๆ แถวเราโบกตอบไปมั่งป่าว แต่ไอ้เราน่ะยืนกอดอกอยู่ :S

.

.

ไม่ใช่อะไร ที่ถนนแถวนั้นมีแอ่งน้ำเจิ่ง ๆ อยู่ไม่ห่างออกไปหลายแอ่ง …ใจข้าพเจ้าก็เลยพะวงอยู่กับไอ้แอ่งแถวนั้น …เพราะถ้ารถมันทำให้น้ำแถวนั้นกระเด็นขึ้นมาโดนข้าพเจ้าล่ะก็…

.

.

…เราขาดกันน้องชาย :( …

.

.

(shot นี้เป็นความน่าเห็นใจที่ศลปมีคนรักนัทนิสัยแบบเรา …และแสดงความไร้สาระอย่างถึงที่สุดของข้าพเจ้าเอง)

.

.

…

.

.

จากนั้น: นุ่นจะรอส่งตี๋อ๊ะป่าว ? เจ้าออยถามสองสาวที่เพิ่งเดินกลับมารวมกัน

.

“อืมมมมมมมมม เอาไงดี ?” เจ้านุ่นทำหน้า …ที่คนอ่านออกคงมีเพียงเจ้าออย เพราะสำหรับเรามันยังคงเป็นหน้าของ ‘น้องหน้างอ’ ในรูป

.

“รอก็ได้นะ …รถน้องอยู่ไหนอ่ะ ?” เจ๊เอ๋ตอบ …อ้าว เจ๊ก็เข้าใจหน้าตามันด้วยเรอะ ??!

.

กร๊ากกกกกกกกกกกกก

.

.

…

.

.

หันไปหันมา ก่อนจะพบว่า: เรา ๆ ยืนกันอยู่หน้ารถเจ้าตี๋น่ะเอง

.

.

หึ หึ หึ

.

.

…แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ส่งน้องหรอกค่ะ …มีสาว ๆ เสื้อฟ้ารออยู่เยอะเหมือนกันนะ

.

.

…

.

.

ระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถ ก็มีพี่ผู้หญิงใส่เสื้อสีแดง ๆ ขาว ๆ (พี่จอย) มาขอติดรถเจ๊เอ๋กลับด้วย

.

.

ไอ้เราที่เล็งเห็นว่า มันจะเกิดการอัดกระป๋องกันที่ด้านหลัง: นุ้ย แกมานั่งข้างหน้าละกัน แกตัวใหญ่ …เดี๋ยวเราไปนั่งข้างหลังให้

.

ไอ้นุ้ยค้อนปะหลับปะเหลือก: เราตัวใหญ่ตรงไหน ? …นั่ง ๆ ไปเหอะ :S

.

.

เอิ๊กกกกกกกกกกก เราสูงแต่ก้นเราเล็กกว่าแกหลาย size กางเกงอยู่นะเว้ย …555

.

.

เอาวะ …อยากนั่งเบียดก็ตามจายยยยยยยย …อย่าหาว่าสวยใจร้ายละกัน

.

.

เหอ เหอ เหอ

.

.

…

.

.

รถติดเล็กน้อยที่หน้า Karafun …เลยได้ฤกษ์เปิดกระจกด้านพี่เอ๋ตะโกนทักทายพี่แดง …อ๊ะเห็นน้องแอนอยู่ไม่ไกล …เอ มีพี่อุ๊อยู่แล้วนั้นด้วยป่าว ? …จำบ่ได้ :P

.

.

พี่แดงตอบ ๆ แล้วตัวเองกะเพื่อน ๆ เหมือนจะพยายามเล็งมาว่าในรถนี้คือใคร ?

.

.

“เจ๊ …พี่แดงเค้าชะเง้อทำไมวะ ? …หรือเค้าจำหนูไม่ได้แล้ววะเจ๊ ?”

.

“เออว่ะ …หรือ เค้ามองดูป่าวว่าในรถมีใครนั่งมามั่ง”

.

.

…ฮือออออออออออออออ พี่ลืมหนูไปละฤ ?

.

.

ไม่น้า …เรากอดกันไปละนะพี่

.

.

…ชริ …สามชั่วโมงจาก …นารีเป็นอื่น :(

.

.

555

.

.

…

.

.

ออกมาถนนใหญ่ได้ ก็ตกลงกันว่า พี่เอ๋จะไปส่งพี่จอยกะนุ้ยที่ …ที่ไหนวะเจ๊ ? …แบบว่า ถนนหนทางใน กทม. …หาใช่ทางถนัดของข้าพเจ้าไม่ :S

.

.

…จำไม่ได้ …แหะ แหะ แหะ

.

.

ที่จำได้ดีคือ ความโกลาหล ของคำพูดของคน 6 คน ที่ไม่มีใครฟังใคร …ตอบคำถามที่ใครไม่รู้ถามมา คุยเรื่องของตัวเอง …แล้วถามคำถามต่อ …ตัวอย่างเช่น:

.

“ตกลงให้เอ๋ส่งพี่จอยที่ไหนคะ ? …ออย นุ่นนั่งได้ป่าว ? …วันนี้น้องน่ารักเนอะ …อี๊ อี๊ …เดี๋ยวพี่เอ๋ไปส่งพลอยเองไม่ต้องห่วง …บ้านตี๋ก็คนไม่น้อยน้า …ไอ้นุ่นมันไปเมามา …แล้วตกลงต้อลได้ลงน้ำมั้ย ? …เจ๊อย่าสะกิด เอ๋จั๊กจี้ …เลยแยกนี้ไปอีกใช่มั้ยคะ ? …ตี๋มันก็ออร่าน้า ตอนหลังที่ถอด jacket ออกแล้วอ่ะ …ไอ้ที่น้องมันไปจับ ๆ ต้นมะพร้าวตลกดีว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า …พลอยแล้วทำไมแกไม่เอาเงินไปเลย ? พี่เอ๋เตรียมให้แล้วนะอยู่ในกระเป๋า …แล้วเอ๋ไปทางไหนดีพี่จอย ? …เออ ก็แกอ่ะตะโกนมาได้ น้องตี๋น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก …พี่จอยเว่อร์ล่ะ ๆ …ได้ยินได้ไงเสียงออกจะดัง …สะกิดอะไรของแกไอ้พลอย ไหล่ชั้นจะทรุดอยู่แล้วนะ …รถน้อง SERA SERA อ่ะแกกกกกกกก้ …คันมันเล็กเนอะ …น้องมันเต้นกันน่ารักเนอะ เอ่อะ เอ่อะ”

.

“เดี๋ยวนุ้ยลงกะพี่จอยแหละพี่เอ๋ …นุ่นนอนเลยนะ …อ๋อ เมา ? …นอนดึก ? …ไม่ดึกแล้วแกตี 4 เนี่ย …ออกมาต้อลยังไม่ได้ลงน้ำเลย เค้าตัดไปอ่ะ …ก็วันนี้บรรยากาศมันแปลก ๆ ไม่คุ้นไงไม่รู้ …ก็นั่งตรงเก้าอี้สีฟ้าแหละ”

.

“…ไอ้นุ่นสลบไปเรียบร้อย ท่าทางเมาค้างป่าววะเนี่ย ? …ใช่ ใช่ น้องตี๋น่ารักที่สุด เสื้อสีชมพูน่ารักมากกกกกกกกก …เออ ใช่ เค้าอยู่ในห้องคาราโอเกะไง …ฮ่า ฮ่า ฮ่า …ก็ตอนแรกอ่ะพี่ นึกว่าคนบ้านเค้าน้อยมากกกกกก พอใกล้เวลาแสดง โห กรูกันออกมา …ไอ้ออยเป็นไงวะ ? …นั่งได้แน่เหรอแก ? …เออ วันนี้นัทหล่อ วิ้ง วิ้งมาเลย …มันฉลาดว่ะไปยืนใต้ไฟ …เอิ๊กกกกกกกกกก …เฮ้ยยยยย พี่จอยได้ยินด้วยเหรอ ? …ไม่ม้างงงงงงงง …แต่มันขำนะ ..หรือมันดังจริงวะเจ๊ ? …แต่ในคอนเสียงมันดังนะ หนูยังต้องตะโกนคุยกะเจ๊เอ๋เลย …อืม เรื่องเรียนฟรี 15 ปีน่ะเหรอ ? …เออเสื้อคุณชายมัน …เอิ่มมมม มันทิ้ง ๆ sexy ดี แบบไม่ต้องปลดกระดุม …ไอ้ออยคืนนี้ค้างที่กรุงเทพธป่าวเนี่ย ? …อ๋อออออออ ตุ๊กตานี้มันดังว่ะ หึ หึ …เอออออออ อันนี้ตั้งใจประชดใครป่าววะพี่ ? …ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

.

“สมุดลายอะไรอ่ะนุ่น ? เผื่อพี่ช่วยอุดหนุน …เหรอ …ไม่เอาอ่ะ …เดี๋ยวกลับพรุ่งนี้เช้าอ่ะพี่พลอย …เป็นไงมั่งเจ่เจ๊ ตัวเองชอบคอนนี้มั้ย ? …เลี้ยวแยกหน้าพี่เอ๋ แยกนี้ยังนะ อ้าวเจ๊ชิดซ้ายทำไม ? …นุ่นนอนไปเลยลูก …คราวที่แล้วพี่จอยกลับกับพี่เมย์รึเปล่าคะ ? …นั่นเค้ากะแล้ว ยังแปลกใจเลยว่า ทำไมไม่กรี๊ดซักทีเรื่องเจ้าตี๋ใส่เสื้อชมพู …นุ้ย …สะกิดอะไรของแก ? …นี่คนไม่เยอะมากนะพี่พลอย ถ้าเป็นคอนนัทต้อลนะ ไม่มีที่จะยืน …ออยมึน …พี่ชายเค้าผมสั้นเชียวเนอะ หน้ามัน ? …ใช่อย่างพี่เอ๋ว่าแหละ ออยนะอยากเอากระดาษยื่นให้ …ตอนนี้ที่โรงเรียนนะยุ่งมากเลย …โอ้ยยยยย ปวดหัวววววว …ไม่ใช่พี่ ตอนนี้ช่วงเปิดเทอมใหม่ไง …นี่เราจะเจอกันเป็นคัร้งสุดท้ายก่อนเจ่เจ๊กลับใช่มั้ย ? …แล้วออยจะเอาของที่เจ่เจ๊ฝากซื้อให้เจ่เจ๊ยังไงล่ะเนี่ย ? …มันหลายอย่างมากเลยนะ”

.

“ต้นมะพร้ามอะไรไม่รู้เรื่องงงงงงงงงงงง …อารายยยยย ไม่เมาแล้ว แต่นุ่นง่วง …จะกลับบ้าน จะกลับบ้านนนนนนนน …เมื่อวานนอนตั้งตี 4 …แต่นุ่นชอบให้พี่นัทใส่เสื้อ shirt ปลดกระดุมอยู่ดีอ่ะพี่ ๆ …มันขาวววววววววว …ปวดหัว …เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปขายสมุดอีก ลายตุ๊กตา Bylthe อ่ะพี่ออย …ตี๋น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก นุ่นนะไม่ได้มองพี่นัทเลย …ก็ยังชอบพี่นัทที่สุดนะ แต่เหมือนว่านุ่นคงเห็นบ่อยแล้วมั้ง วันนี้นุ่นกรี๊ดแต่ตี๋ …เดี๋ยวโทร.หาลุงก่อน …ฮัลโหล…”

.

“ทาง(…) ที่เอ๋เคยมาส่งพี่คราวที่แล้วอ่ะ เอ หรือชั้นมากะเมย์วะคราวนั้น ? …แล้วแกสองคนเป็นอะไร ? หันไปทีไร …ไอ้สองตัวนี้หัวเราะกันอยู่ได้ …มันมาดูคอนหรือมาดูตลกวะ …เอ้ยตรงไป ๆ ส่งพี่ตรง(…) จำได้ป่าว ? …เดี๋ยวไอ้นุ้ยก็ไปกะชั้นน่ะแหละ …เออ ตี๋มันน่ารักดีนะ เต็มที่ดี เต้นก็เต้นไม่อิดออด ไม่เหมือนบางคน …วันนั้นที่น้องไปงาน Arrow อ่ะ เพื่อนมันเล่าว่า(…เล่ามิได้…) …ได้ยินสิยะ ก็ชั้นนั่งอยู่แถวหน้าพวกแกอ่ะ ได้ยินแต่เสียงหัวเราะ …”

.

.

…มันชวนปวดกบาลมาก จน …เอิ่มมมม มึน

.

.

ไอ้เราทั้งมึนทั้งฮา …และ ปวดหน้าผากตึ๋บ ตึ๋บ …แต่คนที่น่าเห็นใจยิ่งกว่า …ไอ้ออย…

.

.

เพราะมันดันนั่งตรงกลาง …ภาพที่เห็นคือ คุณครูใจดีนั่งเอามือสองข้างกุมขมับ

.

.

กร๊ากกกกกกกกกกก …อนาถมาก ๆ อ่ะ :S

.

.

ขำก็ขำ เห็นใจก็เห็นใจ

.

.

…

.

.

ถ้าไม่นั่งอยู่ตรงนั้น คงไม่เข้าใจได้เต็มที่ …แต่ …ให้กลับไปนั่งตรงนั้นอีกก็ …สวยขอคิดดูก่อนซักพักใหญ่ ๆ ละกัน

.

.

…

.

.

เป็นยังงั้นอยู่กว่าครึ่งชั่วโมงได้มั้งจนพี่จอยกับนุ้ยลงไปต่อรถน่ะแหละ: เฮ้ออออออออออออออ

.

“เหนื่อยว่ะ”

.

“ออยปวดหัว”

.

“ไปหาอะไรกินกันเหอะพี่ ๆ”

.

.

…

.

.

ก็คุยมาก หัวเราะมาก กรี๊ดดดดดดดดดดมาก …ก็หิวมากเป็นธรรมดา

.

.

…

.

.

สี่สาวไปแสดงความเป็นปอบกันที่ Coffee Beans แถวเอกมัย ซอยเดียวกับ Vanilla Garden ที่นัดกันไป surprise พี่เมย์กะออย

.

.

(เพิ่งนัดกินข้าวกับ น้องสาว/ลูกสาว สุดที่รักไปสองสามวันก่อนนั้น …หึ หึ หึ …พนักงานคงจำผู้หญิงตัวใหญ่ ๆ ยืนกอดเด็กตัวเล็ก ๆ โยกไปโยกมากลางร้านได้แหง ๆ …แหะ แหะ แหะ)

.

.

กำลังจะนั่งโต๊ะที่อยู่ถัดจากโต๊ะที่ข้าพเจ้าเพิ่งมานั่งคราวที่แล้ว …เอิ่มมมมม มีคนอยู่ไม่น้อย …แล้ว: เจ๊ …เราจะคุยกันเสียงดังกวนคนอื่นเค้าเกินไปป่าววะ ?

.

…ที่ถามเนี่ย เพราะเหลือบไปเห็นหนุ่มหน้าตาดีมากถึงมากที่สุดสองคนกำลังนั่งคุยเรื่องของหัวใจกันที่โต๊ะมุมห้อง ตัวเดียวกับที่เรากะน้องสาวนั่งครั้งนั้น …ถัดไปมีอีกโต๊ะรึเปล่า ? ไม่แน่ใจ

.

แต่ถามเสียงไม่เบานัก เพราะกะจะบอกสองหนุ่มกลาย ๆ (น้อง ๆ เค้าก็ดูจะได้ยินนะ) ว่า: พี่จะเสียงดังแหงเลยว่ะไอ้น้องเอ้ย

.

เจ๊เอ๋ …นอกจากไม่ get …เจ๊หันไปยิ้มมมมมมมม: จะรบกวนรึเปล่าคะ ?

.

กรี๊ดดดดดดดดดดดด …ไม่ทันกันเล้ยยยยยยย

.

ถามตรง ๆ แบบนี้ แล้วหน้าไหนเค้าจะกล้าบอกว่า ‘รบกวนครับ’ วะเจ๊ ?

.

หนุ่มเสื้อแดง (ที่ตอนหลัง ทั้งโต๊ะลงมติเป็นเอกฉันท์ว่า หน้าตาดีกว่าอีกหนุ่มเล็กน้อย …นี่มันนั่งคุยกันแน่เรอะ :S) อึ้ง ๆ

.

“ฮะ ? …เอ่ออออ …คงไม่มั้งครับ” <<< แต่จริง ๆ น้องมันคงอยากบอก: ถ้ารู้ว่าจะเสียงดัง ก็เงียบลงมั่งดิ(วะ)ครับ :S

.

ไอ้เราเลยส่งมองเจ๊: เฮ้ยยยย แล้วไปถามน้องเค้าทำม้ายยยยยย ?

.

“อ้าว ก็แกถามชั้น แล้วชั้นจะรู้ได้ไงว่ามันจะรบกวนเค้ามั้ย ? ก็เลยถามน้องเค้าให้เลย” แล้วก็สาดยิ้มที่เหมือนจะมาพร้อมกับเสียงหัวเราะประจำตัวในหัวเรา: อี๊ อี๊

.

.

…

.

.

…ไม่มีอะไรจะมอบ…

.

.

…

.

.

สาวมากสาวน้อย 4 คน …สั่ง ยำคอหมูย่าง, ยำผักบุ้งกรอบ, ป่อเปี๊ยะทอดไส้กุ้ง, แล้วก็อะไรอีกซักอย่างเนี่ยล่ะมั้ง …ตอน 3 ทุ่ม

.

.

ตามด้วย cake อีก 3 หรือ 4 ก้อนเนี่ยแหละ ตอน 3 ทุ่มครึ่ง

.

.

ข้าพเจ้ามี “เอาน้ำมะพร้าวค่ะ :D …ตั้งแต่กลับมา หากินไม่ได้เลย” คอยล้างคอด้วย :D

.

.

…กลับไปได้กินน้ำมะพร้าวไปสองแก้ว …ที่ Coffee Beans ทั้ง 2 แก้วเลย :O

.

.

…

.

.

บทสนทนาระหว่างอาหาร เป็นไปในรูปแบบปกติ …อันหมายถึง ข้าพเจ้ากัดกะเจ๊เอ๋ ไอ้ออยนั่งฟังไม่ก็นั่งคุยกะเจ้านุ่น เจ๊ ๆ สองคนถามน้อง ๆ แล้วหันมากัดกันเอง เจ๊เอ๋เล่าเรื่องเป้ง เราเล่าเรื่องเต่ง เจ้าออยบ่นประสานางเอก หรือ เจ้านุ่นโอดโอยเรื่องอะไรขึ้นมาซักอย่าง แล้วเราก็แห่ไปฟังมัน

.

.

555

.

.

จะมีจุดเปลี่ยนบรรยากาศสนทนาก็ตอนนี้: รูปนี้สวยดีนะ …ท่าทางคนวาดจะดังรึเปล่าเนี่ย ? …เห็นอยู่หลายที่ ?

.

ทั้งโต๊ะหันไปมอง

.

.

…เอิ่มมมมม…

.

ข้าพเจ้าไม่ตอบ …แต่ใช้สายตาแบบที่ไอ้ออยมีปัญหานักหนาส่งกลับไป …ดีนะวันนี้มันนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ต้องเป็นอะไรที่ไม่ควรเห็น

.

“คนวาดคือ van Gogh อ่ะค่ะพี่เอ๋” กลายเป็นไอ้ออยตอบแทน

.

“…” ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหาร

.

“van Gogh ไงเจ๊ …ที่เค้าตัดหูตัวเองอ่ะ …เฮ้ย”

.

“van Gogh ไหนวะไม่รู้จัก” เจ้านุ่นช่วยส่ายหน้ายืนยัน

.

“รูปนี้เป็นรูปสุดท้ายก่อนเค้าจะฆ่าตัวตายป่าวพี่พลอย ?” ไอ้ออยเริ่มแสดงภูมิเพิ่ม

.

“ใช่มั้ง …ไม่รู้ว่ะ …พี่ว่าเค้าแปลก ๆ …น่าสงสารด้วย …ชีวิตแบบ …เก่งนะ แต่ไม่เห็นมีความสุขเลย”

.

“ออยชอบเค้านะ”

.

“เออ แต่พี่ชอบรูปของ Monet มากกว่าว่ะ …เข้าใจง่ายดี …โทนสีมันสวยกว่านี้ด้วย …ของvan Gogh มันดูสีฉับ ๆ ไงไม่รู้”

.

“อ๋อ ของ Monet เค้าก็ชอบนะ …ละ”

.

…ว่าแล้วสองสาวก็นั่งเม้าท์กันไป เปิดโอกาสให้เจ๊เอ๋กะเจ้านุ่นกินของอร่อยแซงหน้าไปโน่น :S

.

.

…

.

.

ตอนจะกลับ เจ๊เอ๋ติดใจ …: ถ่ายรูป ๆ เอาให้ติดรูปนี้นะ คนวาดชื่อ van Gogh ใช่มั้ย ? …เดี๋ยวเอาไปถามพี่ต้นดูว่ารู้จักป่าว

.

.

…

.

.

พวกเรานั่งรถไปส่งเจ้านุ่นที่บ้านก่อน …ท่าทางกะปลกปกเปลี้ยจากการทำกิจกรรม กินเหล้า และดู cc …เอาเหอะน้อง …ชีวิตช่วงนี้ของคนเราสั้นนัก

.

.

ทำอะไรที่มันไม่ได้เสียหายมากมาย แต่ได้ประสบการณ์ชีวิตที่คุ้มกว่า ได้ …ก็ทำละกัน

.

.

…อย่าลืมตั้งใจเรียนด้วยนะ :D…

.

.

…

.

.

เจ้านุ่นเป็นเด็กที่ …ตลกดี…

.

.

เรายังจำหน้า ‘เฉย ๆ’ กับแววตาที่เหมือนหาเรื่องอยู่ตลอดเวลาของน้องได้ดี

.

.

มีเรื่องจะบอกด้วย: …ความรักเป็นสิ่งที่ดีเสมอ…

.

ไม่ว่ามันจะเกิดกับใคร จะหนุ่มหล่อ จะสาวหล่อ จะร้ากกกกกกกกกกกกกพี่น้าททททททททททท (แต่เดี๋ยวนี้ข่าวว่าน้อยลงเยอะนะ 555)

.

ไม่ว่ามันจะมาทักทายเราในเวลาใด (…จริง ๆ ความรักมักเข้ามาหาเราในเวลาที่เราคิดว่า ‘ไม่เหมาะสม’ เสมอแหละ)

.

ขอเพียงแค่เรามีสติอยู่กับตัวเราบ้างขณะที่ ‘ตกหลุมรัก’

.

.

…

.

.

ความรักยังมีคุณสมบัติพิเศษ …ยิ่งปฏิเสธ ยิ่งวิ่งหนี …มันจะยิ่งฝังอยู่ในใจเมื่อเวลาผ่านไป

.

เพราะฉะนั้น …รักให้ดีที่สุดเท่าที่เราในฐานะคนธรรมดาคนนึง ที่มีพ่อแม่คอยให้กลับบ้าน เพื่อนให้กอดคอร้องไห้ พี่ ๆ น้อง ๆ ให้อ้อน …มีคนมากมายที่รักและหวังดีกับนุ่น …

.

รักให้ เต็มที่ และ ดีที่สุด ที่เราจะทำได้

.

น้องสาวของพี่จะได้ไม่เสียใจภายหลัง

.

.

…

.

.

แล้วนุ่นจะรู้ว่า ความรู้สึกอุ่น ๆ ที่ทำให้ยิ้มเรากว้างกว่าเดิม อารมณ์ดีขึ้นอีกหน่อย

.

.

…มันทำให้โลกนี้เปลี่ยนสีไปได้ทุกวัน…

.

.

…

.

.

ดีใจได้มากกว่าเดิม ขำได้มากกว่าเดิม ทุกข์ได้มากกว่าเดิม

.

.

เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีสุด ๆ ไปเลยล่ะน้องเอ้ย :D

.

.

…

.

.

พอเจ้านุ่นลงจากรถ …ความโชคร้ายก็บังเกิดกะเจ้าออย เพราะน้องมันต้องทนนั่งฟังเรากะเจ๊เอ๋เมาดิบไปตลอดทางกว่าจะถึงบ้านเรา เพราะเจ๊เอ๋ส่งออยเป็นคนสุดท้าย

.

.

…เค้าบอกว่า คนเราสนิทกับใครแล้ว …รู้เห็นอะไรมาก ๆ …มันจะทำให้เกิดการดูถูกกันได้ง่าย ๆ …ความยำเกรงหายไปหมด …ว่างั้น

.

.

คงเหมือนกันบทสนทนานี้:

.

“ครั้งแรกที่พี่เอ๋เป็นลมนะ …อนาถว่ะ …เป็นอะไรที่ตลกมาก”

.

“…ยังไงวะเจ๊ …จะเล่าอะไรก็เล่ามา อย่ามาอมพะนำ”

.

“ก็ …อย่าเลย เอาไว้วันหลังดีกว่า”

.

“เอาไว้วันนี้แหละ …เร็ว ๆ เดี๋ยวมันไม่จบก่อนถึงบ้านหนูพอดี”

.

“ก็ …ชั้นต่อเล็บไง …แล้วอยากเอาออก …ทีนี่ ขี้เกียจไปที่ร้าน มันแพงโว้ยยยยย” ท้ายประโยคเจ๊ตะโกน …เออ เชื่อละ มันแพงจริง :S

.

“แล้วไง ? …เอาออกเอง ?”

.

“บ้า …ก็ให้น้องที่ office ทำให้ น้องมันชื่อ ไอ้แก้ว …มันจะห้าวหน่อย”

.

“คนชื่อแก้วนี่ …มันห้าวกันทุกคนเลยใช่มะเนี่ย ?” เราหันไปคุยกะออย เพราะเพื่อนออยชื่อแก้วก็ได้ข่าวว่า แมนซะ :O

.

“มันน่ะไปทำมาเหมือนกัน แล้วมันเอาออกเอง ได้แผลมานิดหน่อยด้วย”

.

“เฮ้ย ไงวะ ? ได้แผลมาได้ไง ? …งง”

.

“มันนะ ก็เอื้อมมือมาดึงนิ้วชั้นไว้ แล้วอีกมือมันก็หยิบ cutter ขึ้นมาถือ (เจ๊เอ๋ทำท่ากำมือแล้วยกมือขึ้นมาเสมอหน้า ส่ายไปมาเล็กน้อย พอให้สยอง :S) …แล้วมันก็พูดว่า: มาพี่เอ๋ เดี๋ยวแก้วเอาออกให้เอง”

.

“กร๊ากกกกกกกกกกกก …จริงง่ะ ? …สยองมาก …แล้วไงวะเจ๊ ?”

.

“…ชั้นก็ …มารู้ตัวอีกที ก็ตอนที่น้อง ๆ มันพาพี่เอ๋ขึ้นรถไปโรงพยาบาล”

.

“กร๊ากกกกกกกกกกกก …จริงงะ ? …เจ๊เป็นลมไปเลยเพราะยังงี้เนี่ยนะ ?”

.

“เออ …แต่มันน่ากลัวนะแก …ฮืออออออออ”

.

“กร๊ากกกกกกกกกกกก …ใจเสาะว่ะเจ๊ …ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

.

.

…หัวเราะกันราวกะคนเสียจริต

.

.

…

.

.

ไอ้เราก็กลัวจะใจเสาะน้อยหน้าเจ๊ เลยทับถมไปว่า: เนี่ย หนูอ่ะเคย shock ที่บ้านเนี่ยแหละ

.

“เฮ้ย เหรอ ? …แล้วไง ? …ส่งโรงพยาบาลทัน ?”

.

“ป่าว …ก็ …หายอ่ะ”

.

“ยังไงวะเล่ามาดิ ทำไม แพ้อาหารอะไรเงี้ยเหรอ ?” เจ๊ทางทางสงสัยสุดขีด

.

“ป่าว …โหยยยยยย เราไม่ใช่คนยังงั้น อาหารเนี่ยแพ้เหมือนกันเว้ย แพ้ต้องกินเยอะ ๆ …ฮ่า ฮ่า ฮ่า …เราถูกหมาวิ่งชนตะหาก :D”

.

“ถูกหมาวิ่งชน ? …ยังไงวะไม่เข้าใจโว้ย”

.

“ก็ วันนั้นออกไปเดินเล่นหน้าบ้าน ยุ้ย …แม่หนูเอง ออกไปซื้อของปากซอย …หมา ๆ มันก็รออยู่ไง …แล้วพอยุ้ยเดินกลับมา มันก็ดีใจ วิ่งไปหา …แล้วมันก็ …น่ะแหละ …ชนหนูเอา”

.

“หมาบ้านพี่พลอยตัวใหญ่มากเหรอ ?” …กร๊ากกกกกกกกกกกกก ไอ้ออยพูดทันละ :D

.

“เออ รุ่นนั้นใหญ่นะ สูงกว่าเข่าพี่เยอะอ่ะแก …แล้วเมื่อก่อนพี่ผอมกว่านี้เยอะนะ หนัก 49 เอง (ตอนนี้น่ะ 119 lbs …555 เลขสวยมาก)”
.

“แล้วไง ? มันชนแล้วแกเจ็บเลย shock เหรอ ?”

.

“ป่าว …คือ มันวิ่งมาชน …หนูก็ …เออ เชื่อแล้วว่ะเวลาเค้าบอกว่า ตอนอะไรแบบนี้มันจะเป็นแบบ slow motion อ่ะ …หนูก็รู้สึกว่า ภาพที่หนูเห็นผ่านตาอ่ะ มันแบบ …มันค่อย ๆ สูงขึ้น …แล้วมันก็ค่อย ๆ ตะแคง เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ …แล้วมันก็ลงมาตะแคงข้างอยู่ที่ระดับพื้น เห็นเท้าหมาหลายข้างเดินผ่านไปมา”

.

“แล้วไม่เจ็บเหรอวะ ?”

.

“ไม่รู้ว่ะเจ๊ …แบบว่า มันคงตกใจมากมั้ง …ก็นอนอยู่แบบนั้น แบบว่า สมองมัน blank …ระกว่างนอนก็ถามตัวเองแบบ มะกี้เกิดไรขึ้นวะ ? …แต่มันแบบ …มันนิ่ง ๆ อึ้ง ๆ อ่ะ

.

…แล้วน้องหนูมันก็ …ซัก 10 นาทีได้มั้ง มันค่อย ๆ มาสะกิด ถามแบบ: เจ๊ …เจ๊เป็นไรป่าว ? …มันก็เจอหนูนอนนิ่งตาแป๋วอยู่อ่ะ …แล้วหนูก็แบบ ลุกขึ้นงง ๆ ถามมัน: มะกี้เกิดไรขึ้นวะ ? …น้องมันก็บอกว่า ไอ้หมีมันวิ่งชนเจ๊ แล้วเจ๊ลอย …แล้วเจ๊ก็ร่วงลงฟาดพื้น”

.

“เฮ้ย ลอยเลยเหรอ ? …แล้วแบบ ไม่มีกระดูกหักอะไรมั่งเหรอ ?”

.

“ไม่น่ะ แต่คงช้ำมั่งมั้ง จำไม่ได้ว่ะ …คือ ไม่รู้ตัวเลยไง ไม่ได้เอามือยันหรืออะไรเลย …แหะ แหะ แหะ”

.

.

…

.

.

เป็นไง …ใครอนาถกว่ากัน ?

.

.

กร๊ากกกกกกกกกกกกก

.

.

…

.

.

ใครอนาถกว่าเราไม่รู้ …แต่ที่น่าเห็นใจที่สุดน่ะไอ้ออย :S

.

.

…

.

.

Cc เลิกเกือบ ๆ 2 ทุ่มปะ ? …เรากลับถึงบ้านอีก 2-3 นาทีเที่ยงคืน

.

.

สองสาวถึงบ้านเช้าเลยม้ายยยยยยย ??!

.

.

…

.

.

…เราอ่ะ …อาจจะแปลก ไม่แปลก

.

.

ดูนิสัยพอคบได้ หรือ ไม่น่าคบ

.

.

หรือจะอะไรก็แล้วแต่ …สำหรับหลาย ๆ คน

.

.

ทุกคนที่เราได้เจอตัวเป็น ๆ ในเวลาสั้น ๆ เอง …ก็แตกต่างกันไป

.

.

สนุก เครียด ฮา น่าเกรงใจ แมน ผิดคาด อึดอัด งง ฯลฯ

.

.

หลากหลายอารมณ์ ว่างั้นเหอะ :)

.

.

…

.

.

แต่ …วันนี้เป็นวันที่ …สนุก

.

.

เป็นวันที่ได้ยิ้ม หัวเราะ & มีความสุขไปกับคนรักดนตรีสองคน …พี่ชายน้องชาย …ที่ต่างกันสุดขั้ว

.

.

…

.

.

…แต่เข้ากันได้อย่างน่าจดจำ…

.

.

…

.

.

และเราเอง …ก็ได้เจอกับพี่ ๆ น้อง ๆ เพื่อน ๆ …สาว ๆ

.

.

ที่ …บางคน click …บางคนพอยิ้มให้กันต่อไปได้ …บางคนขอให้ได้เจอกันอีกในปีหน้า

.

.

ที่อาจประทับใจกันไว้ด้วยความเหมือน หรือ ความต่าง

.

.

…แต่น่าจดจำ เหมือนกับ สองหนุ่ม นัท-ตี๋ บนเวทีเค้านั่นแล…

.

.

.

.

.

.

.

.

ดีนะที่จะไม่ได้ไปดู cc สดอีกแน่ …อย่างน้อยก็จนถึงกลางปีหน้า

.

.

กว่าจะเล่าจบ …เหนื่อยมากกกกกกกกกกก…

.

Advertisement